| تبليغات | X |
دل ُ روزنامه پيچيدم ، توي جعبه اي گذاشتم خوب و محكم اونو بستم ، راه ديگه اي نداشتم بردمش اداره ي پست ، دادمش برات بيارن دل ُ تحويل نگرفتن ، پيش ِ بسته ها بزارن گير دادن دلت بزرگ ِ ، نمي شه اونو فرستاد مونده بودم چه كنم من ، دل من ياد تو افتاد ياد ِ اون روزي كه قلبت يه دفعه مثه يه سنگ شد خاطراتت يادم اومد، دل ِ من دوباره تنگ شد حالا من اين دل ِ تنگ ُ ميدمش برات بيارن اين دفعه مي شه فرستاد ، انگاري حرفي ندارن دل ِ من قد ِ يه دنيا تو رو دوست داره هميشه پيش ِ من باشي،نباشي،عاشق ِ هيشكي نمي شه دل ِ من پيش ِ تو باشه،اگه مي شه نگه اش دار حس كنم مال تو هستم لااقل واسه ي يك بار
+ نوشته شده در شنبه 1387/02/28ساعت 22:55 اثری از فریده |
سلام
من فریده متولد20/4/1367
محکوم به زنده ماندن محکوم به دیدن. مرگ عزیزترین موجود زندگیمه
شمالترین نقطه دلم مال کسی است که الان رفته
یه درس خیلی بزرگ از این زمونه یاد گرفتم
یه درس.
یه درسم گرفتم که این زمونه به خوباش وفا نداره وای به حال ما بدا.
یاد گرفتم سریعتر کار کنم و هر چی می خوام به سرعت به دست بیارم که آرزو
به دل نباشم.
یاد گرفتم منم یه روز از یاد می رم پس چرا باید برای اونائی که منو فراموش
میکنن جون بدم.
یاد گرفتم ساکت نباشم.
یاد گرفتم نامرد باشم چون در هر صورت زمونه نامرده و نابودت می کنه.
یاد گرفتم فراموش کنم حتی اونائی که واسم از همه
عزیز ترن چون همه به فکر نابودیتن.
جایی برای دو نفر
فریده و ایناز
اثرهای قبلی
87/11/01 - 87/11/30 87/04/01 - 87/04/31 87/03/01 - 87/03/31 87/02/01 - 87/02/31 86/07/01 - 86/07/30 86/06/01 - 86/06/31 86/05/01 - 86/05/31
نويسندگان
دوست داری برو
استقبال از مرگ
