| تبليغات | X |
مدتهاست که منتظر پایان این کابوس و بیدار شدن از این خواب لعنتی ام... کابوسی که سالهاست دارم می بینم... رویایی که بیدار شدن ازش به قیمت زندگی تموم میشه ... من هنوز راه میرم... می بینم... می شنوم... نفس می کشم... ولی زنده نیستم... خیلی وقته مرده ام... خیلی وقته...
+ نوشته شده در یکشنبه 1387/04/30ساعت 3:24 اثری از فریده |
مینویسم تا تورا بیابم...تو که نایاب ترینی...........................................................
باز هم شب شد... و من هنوز بی خبرم... صبح شد...! و من از خواب بی خوابی بیدار شدم... اما... باز هم تو را در خوابم نیافتم... با دستانم چشمانم را می مالم...چشمانم خیس است... به یاد می آورم ... گریه هایم را در خواب... در دلم خودم را نفرین میکنم... که به دنبال چه میگردم...چرا اینجا مانده ام؟ به چه امیدی... در خواب که بودم...رهگذری آمد... حتی...دستم را نگرفت... شاید از طرف او آمده بود... رهگذر خنده ای تلخ کرد و گفت به دنبال چه می گردی؟ از او چه می خواهی.... او را نخواهی یافت....تلاش نکن.... اشک در چشمانم حلقه زد... انگار منتظر همین جمله بودم تا تمام دغدغه و امیدم در من آرام بمیرد... گفتم...پس کجا باید او را جست... گفت تو در مردابی... و خواهی مرد...شاید امشب...چه فرقی به حالت میکند... تنم لرزید... و به یاد آوردم که در مردابی اسیرم... چشمانم را بستم... تاریک بود آن شب... به اندازه ای که وقتی چشمانم را باز کردم...برای لحظه ای خود را کور پنداشتم!!!! چشمانم را مالیدم... چشمانم خیس بود هنوز... رهگذر را در اطرافم نیافتم... او رفته بود و من آن شب تا صبح برای مرگ این لحظه های مرگبار...گریستم...
+ نوشته شده در چهارشنبه 1387/04/12ساعت 14:7 اثری از فریده |
اول عشق بود ... بعد زندگی؛؟ ثانيهها که گذشتند سالها آمدند ! مهمان ناخوانده بودند ... و در بازنشده برگشتند، لباس خاطره پوشيدند و .. ياس شدند و .. بغض و .. سرگشتگی.
+ نوشته شده در پنجشنبه 1387/04/06ساعت 15:36 اثری از فریده |
سلام
من فریده متولد20/4/1367
محکوم به زنده ماندن محکوم به دیدن. مرگ عزیزترین موجود زندگیمه
شمالترین نقطه دلم مال کسی است که الان رفته
یه درس خیلی بزرگ از این زمونه یاد گرفتم
یه درس.
یه درسم گرفتم که این زمونه به خوباش وفا نداره وای به حال ما بدا.
یاد گرفتم سریعتر کار کنم و هر چی می خوام به سرعت به دست بیارم که آرزو
به دل نباشم.
یاد گرفتم منم یه روز از یاد می رم پس چرا باید برای اونائی که منو فراموش
میکنن جون بدم.
یاد گرفتم ساکت نباشم.
یاد گرفتم نامرد باشم چون در هر صورت زمونه نامرده و نابودت می کنه.
یاد گرفتم فراموش کنم حتی اونائی که واسم از همه
عزیز ترن چون همه به فکر نابودیتن.
جایی برای دو نفر
فریده و ایناز
اثرهای قبلی
87/11/01 - 87/11/30 87/04/01 - 87/04/31 87/03/01 - 87/03/31 87/02/01 - 87/02/31 86/07/01 - 86/07/30 86/06/01 - 86/06/31 86/05/01 - 86/05/31
نويسندگان
دوست داری برو
استقبال از مرگ
